Nieuw  |   Taalkunde  |   Woordenboeken  |   Tweetalig  |   Literatuur  |   Kunst  |   Management  |   Computer  |   Catalogus
Van Doorn laat een rijk en zeer gevarieerd oeuvre na. Zijn etsen, houtgravures en linosneden worden door specialisten en liefhebbers hoog gewaardeerd. Diverse musea, waaronder het Prentenkabinet van het Rijksmuseum, museum Het Valkhof en Schloss Moyland, hebben grafische werken van Van Doorn in hun collecties opgenomen. De grote waardering voor de grafische kant van zijn kunstenaarschap sluit aan bij de wijze waarop hij zelf naar zijn oeuvre keek.

Terugkijkend op een rijke kunstenaarscarrière zei hij 'Van mijn grafiek houd ik toch het meest.'

Er is ook een beperkt aantal originele lino of gravuren beschichtbaar van dit boek. E-mail voor verder informatie.

Ook van Leo Ewals:
- Gerard Mathot, Redemptorist en kunstenaar
Kemper Conseil Publishing
Kemper Conseil Consultancy
Manuscript beoordeling
Contact
Mijn Mand
 



Auteur: Leo Ewals
Omslag: Harde Band
Pagina's: 280
ISBN: 9789076542225
Prijs: € 39.90


 Van Mijn Grafiek Houd Ik Toch het Meest

Jan Pieter Cornelis van Doorn (Breda 1911 - Nijmegen 1997), heeft de betekenis van kunst leren kennen in krijgsgevangenschap in Duitsland, in de jaren 1943-1945. Om de misère van het bestaan te vergeten begon hij scènes uit het kampleven te tekenen en illustreerde hij paspoorten en dagboeken van mede- gevangenen. Toen hij eind mei 1945 terugkwam in Nijmegen, wist hij wat hij wilde: werken als kunstenaar.
Zijn belangstelling richtte zich aanvankelijk vooral op grafiek. Aangemoedigd door Nol Klaassen van drukkerij de Volharding ontwierp hij ex librissen en reclamemateriaal. Ook maakte hij vrije grafiek. Hij sloot zich in 1947 aan bij de Gemeenschap Beeldende Kunstenaars Nijmegen. Zijn houtsneden en houtgravures vormden jarenlang een vaste waarde op de tentoonstellingen van deze kunstenaarsvereniging.
Zijn ambities groeiden. Hij ontwierp glas-in-loodramen voor Rustoord in Nijmegen, voor het huidige Mozaïek College in Arnhem en een bankgebouw te Rotterdam. Hij maakte muurdecoraties voor bioscopen in Den Haag en Nijmegen (het vroegere Studio), mozaïeken voor Dullaert in Deventer en voor de Spaarbank te Nijmegen. Een hoogtepunt vormde de beglazing van de beide aula's van begraafplaats Moscowa in Arnhem, uitgevoerd in 1969-1970. Inmiddels was hij lid geworden van het Scheppend Ambacht Gelderland waarmee hij overal in de provincie, maar ook in België, Duitsland en Engeland exposeerde. In artistiek Nijmegen was Van Doorn een bekendheid. Hij graveerde, kalligrafeerde, illustreerde, gaf lezingen over grafiek, was jarenlang bestuurslid van de GBKN en het SAG. Hij sloot vriendschap met de architecten Roel Rodenburg en Jan Jansen, met beeldend kunstenaars Toon Vijftigschild, Wim van Woerkom, Jac Maris, Jan Sleeboom, Ted Felen en het echtpaar Homan. Ook de schrijvers Johan van Nieuwenhuyzen en Van Tienhoven behoorden tot zijn vriendenkring. Voor de gemeente Nijmegen illustreerde hij het bekende rijmdicht van Anton van Duinkerken over Nijmegen, dat in 1955 onder de Nijmeegse jeugd werd verspreid. Hij ontwierp de oorkondes bij de Karel de Groteprijzen van 1956, 1958 en 1961 evenals de oorkonde die de gemeente Nijmegen schonk aan generaal Montgomery.